Dear Unexisting Bestie

 Sevgili Kimse,

Hayatımda arkadaş seçme konusunda hiç iyi olmadım. Annem hep seçildiğimi düşünür, bir tartım olmadığını. Herkesle geçinebilmek iyidir, herkesle geçinmek değil. Şanslı insanlar küçükken tanıştıkları insanlarla can ciğer olup hayatlarının uzun bir süresi boyunca hiç ayrılmazlar. Ben şanslı bir insan değilim. Yakın arkadaşlarım oldu, en yakınım dediklerim de oldu... Ama uzun süreli biri pek olmadı. Zamanla insanların hayatındaki yerimin azaldığını farkettim. Pandemiyle beraber her şey çok değişti. Peki bunun sebebi ne? Ben miyim? Ya da ben artık karşımdakine yazmayınca her şey değişti mi? Eski ben değilim bunun farkındayım. Değiştim. Ama etrafımdakileri destekleyebilmek için , elimden geleni yapmak için her şeyimi ortaya hep koydum. Buna rağmen hayatımın en zor yılında yanımda olan kişi sayısı sadece bir. Herkes için zor bir seneydi kabul ediyorum. Fakat son zamanlarda etrafımda cidden bana değer veren, benimle vakit geçirmek isteyen, beni önemseyen tek kişi oymuş gibi hissediyorum.Ve en kötüsü, durum buyken zamanımı o kişiyle geçirdiğim için suçlu ben oluyorum. Çoğu arkadaşım için ikinci plandayım. Kendime sinirliyim. Karşımdakilerin beni üzdüğünü, kırdığını biliyorum ama bunu söyleyemeyecek kadar korkağım. Söylediğimde de kimsenin umrunda olmuyor o da ayrı konu. Yalnız kalmaktan korkuyorum sanırım. Ama şu an zaten yeterince yalnızım. Umarım ileride benim de en yakın arkadaşım olur. Ve bu sefer gerçek bir en yakın arkadaş olur.

Alara